Een paar weken geleden was ik met mijn allerliefste latente homovriendje aan het lunchen. We hadden het over zijn op hande zijnde scheiding, zijn mogelijke vriendinnetje en mijn kabbelende gevoel van is dit het nou. Waarop de schat zei: “Joh, je moet je aanmelden op SecondLove! Daar ben ik ‘J’ tegen het lijf gelopen en de klik is geweldig! We hebben zo’n intens fijn contact en nog een mooie vrouw ook!” Ik schoot keihard in de lach. Wat moet ik op SL? Ben ik echt zo’n ontevreden troel?

En toch liet het me niet los. Mis ik echt wat in m’n relatie? Ben ik echt op zoek naar spanning, durf ik dat, wil ik dat, wat wil ik dan? In al mijn naïviteit meldde ik me dus aan.

Oh My Goodness… Ik had de aanmelding amper afgerond of mijn mailbox ontplofte. WTF? Omg, Omg, Omg… Ik schrok me rot! Geen foto, alleen een introtekstje en toch al een ontploffende mailbox? Oké, eerlijk is eerlijk, het gros kon zo de prullenbak in! Er zaten echt wel wat leuke reacties tussen, waarvan ik in eerste instantie dacht, dat zou best een leuk contact kunnen worden.

En daar ging het mis; mannen willen maar één ding en dat is neuken! Had ik dat niet op voorhand kunnen bedenken? Vast wel maar zoals gezegd, ik ben wat naïef.

Uiteraard hield ik K, mijn latente homovriendje, op de hoogte van de vorderingen. Welke trouwens niet lang duurde, want na vierentwintig uur heb ik mijn account verwijderd. Het was niet bij te benen en wel opgevoed als ik ben, wilde ik toch iedereen netjes beantwoorden. Dat moet je niet willen op zo’n site heb ik gemerkt. K heeft dubbel gelegen van het lachen. “Je neemt het veel te serieus!”, riep hij.

Conclusie, ik ben hier niet voor gemaakt. Het hele SecondLove is te geforceerd, althans voor mij. De spontaniteit in contacten is ver te zoeken. Ik hou het wel bij twitter, ongedwongen contacten, lekker veilig achter een schermpje. Geen opdringerige mannen die willen neuken. En komt er wel zo één om de hoek dan is een block snel gemaakt.