Trillend opent Pierre zijn bank-app. Er gaat een zucht van verlichting door hem heen. Zijn saldo is €15. Ze heeft gestort. Eindelijk kan hij weer wat eten kopen. De laatste drie dagen had hij alleen nog wat bami-soepjes in huis.
Zo meteen komt Nancy weer langs. Het appartement aan de Amsterdamse grachtengordel is leeg. Het visgraatparket vertoont slijtagesporen rond meubels die er niet meer zijn. De eettafel met twee stoelen staat er verlaten bij. Aan de muur getuigen bruin-omrande plekken dat er ooit kunstwerken moeten hebben gehangen.
Op zijn werk bij de bank is Pierre een eenling geworden. Hij wordt gezien als een harde werker, die graag de lunch overslaat om zijn rapportages binnen de deadline af te kunnen hebben. In werkelijkheid kan hij niet mee lunchen, omdat hij geen cent te makken heeft.
Met een doekje maakt Pierre de tafel en de stoelen schoon. Voor de spiegel kamt hij nog een laatste keer zijn haar. Het valt hem niet eens op dat zijn ogen een donkere rand hebben gekregen en dat zijn wangen zijn ingevallen. Hij schrikt op als de deurbel gaat. Vanuit het raam ziet hij de Mercedes Maybach S-klasse staan die hij vorig jaar voor Nancy kocht. Dat was nog voor dat hij zijn salaris en riante bonus op haar rekening liet storten. Zijn hart maakte een sprongetje.
Terwijl hij op een drafje naar de voordeur liep, maakte zijn brein overuren. In de hooguit 8 seconden die nodig zijn om de deur te openen, heeft Pierre al bedacht dat hij misschien de voeten van Nancy mag wassen. Of wie weet, zal ze hem een kus geven? Als hij echt geluk heeft, zal ze misschien zijn geslacht aan willen raken? Een man mag altijd hopen.
De zware houten voordeur piept langgerekt. Alle geluiden klinken hol in het lege appartement. Pierre kijkt naar zijn voeten en laat Nancy binnen. Hij ziet alleen haar naaldhakken die wreed tikken op het oude parket. Zwijgend houdt zij haar tasje voor hem en als hij die aanpakt trekt ze haar jas uit.
“Wat zie je er prachtig uit.” Pierre slurpt zijn woorden als een hond die een bak voer wordt voorgehouden. Nancy maakt slechts een honend geluid. Ze kijkt om zich heen en moet constateren dat ze deze bankdirecteur reeds volledig heeft kaalgeplukt. Een vreemd gevoel van melancholie en teleurstelling maakt zich van haar meester. Meer lijkt er niet te halen.
“Ik heb een verrassing voor je.” Pierre loopt naar de keuken en komt terug met een envelop. Hij weet wel hoe hij haar aandacht kan trekken. Ze nemen aan weerszijden van de tafel plaats. De envelop ligt nog veilig onder de handen van Pierre. Hij twijfelt even. Dit is zijn laatste bezit. Zijn laatste restje waardigheid. Weifelend duwt hij de bruine envelop naar de andere kant van de tafel, waar de 20 jaar jongere Nancy hem overneemt en naar zich toe trekt.
‘Demeter Notarissen’ staat er in statige letters. Er verschijnt een glimlach op de prachtige rode mond van Nancy. Het bloed stijgt naar de wangen van Pierre. Niets is hem te veel. Liefde kan niet in geld worden uitgedrukt. Hij gunt haar de wereld. Hij kan niet wachten op haar reactie.
“Oh, Pierre. Wat aardig!”, zegt Nancy koeltjes. “Dit appartement. Je hebt het op mijn naam gezet?” Pierre knikt opgewonden. Nancy kijkt taxerend om zich heen. Voordat ze hem de meubels en de kunst had laten verkopen, had het er nog wel aardig uitgezien. “Het heeft wel een likje verf nodig, vind je niet?”
“Je hebt gelijk. Zou je wat geld kunnen overmaken. Ik bedoel, voor verf?” Nancy keek hem meesmuilend aan. Wat dacht hij zelf? Pierre realiseerde zich de absurditeit van zijn vraag. Eigenlijk had hij ook geld nodig voor kleding, maar hij slikte zijn woorden in. “Ik zal proberen wat geld opzij te leggen.”
De poten van de stoel schraapten over de vloer toen Nancy weer opstond. Langzaam liep ze rond de tafel. Hij telde het echoënde getik van haar hakken. Nancy glimlachte en streelde zijn wang.
“Je bent lief”, zei ze. “Ik weet hoe moeilijk het voor je moet zijn geweest om je laatste bezit – al is het niet veel meer, laten we wel wezen – op mij over te dragen.” Nancy keek veelbetekenend rond. Dan pakte ze zijn kin in haar hand en keek hem diep in zijn ogen. Het waren maar een paar seconden, maar ze leken een eeuwigheid te duren. De ogen van Pierre smekten om liefde, als een puppy die opgetild wilde worden uit het nest.
“Vooruit. Je hebt wel een beloning verdiend.” Er ging een zucht van verlichting door Pierre.
“Eens kijken, wat zou een passende compensatie zijn?” Pierre hoopte dat ze hem zou vragen zich uit te kleden. Misschien mocht hij wel met zichzelf spelen, terwijl ze zou toekijken? Hij dacht aan de ene keer, toen ze elkaar nog maar net kenden. Toen had zij dat voor hem gedaan en mocht hij de dildo aflikken die ze daarvoor had gebruikt.
“Ik weet het.” Nancy had een besluit genomen. Ze zette een stapje naar achter en deed haar handen onder haar rok. Met spanning wachtte Pierre op wat komen ging. Niet veel later stapte Nancy uit haar slipje en hield die voor hem. “Hier. Pak maar. Deze is voor jou.”
Terwijl Pierre zijn neus diep in het kanten stof ophaalde, liep Nancy met de envelop van de notaris onder haar arm weer naar de voordeur.
“Ik bel je nog wel”, riep ze en sloot de deur achter zich. Een traan van geluk liep langs Pierre’s neusvleugel. Nog eenmaal snoof hij de muskusachtige geur van haar slipje op, voor hij zijn broek openritste.
Dit verhaal is geschreven voor NBRplaza’s Erotica Fest #29 en Vlammende Verzinsels #16: Findom.
- Het einde van een tijdperk: NBRplaza stopt! - 22 april 2025
- De allergeilste video’s: drie vrouwen en één man - 18 april 2025
- Seksspeeltjes voor mannen; wat je moet weten en hoe je moet kiezen - 18 april 2025
