De lessen van Vivianne – een verhaal over onderwerping (Deel 11: Betrapt)

Dit verhaal is een vervolg op ‘De lessen van Vivianne – een verhaal over onderwerping (deel 10)’.

Nog niet eerder was Bas op het adres geweest van mevrouw Jovanka, de pianolerares van zijn vriendin. Of moest hij zeggen, ‘zijn ex’? Zojuist had Vivianne hem te kennen gegeven dat ze wilde dat hij vertrokken moest zijn als ze zou terugkeren van haar pianoles. Wat was er toch met haar aan de hand? Sinds ze met de pianolessen was begonnen was ze veranderd. Ze was niet meer zichzelf. Het leek wel of die pianolerares een slechte invloed op haar had, maar Bas kon er maar geen grip op krijgen. Hij vertrouwde het niet. Gisteren was ze ook al naar pianoles. Straks ging haar studie nog lijden onder die haast dwangmatige drang om een goede recital weg te geven op dat concert in Frankrijk. En dan die buttplug?

Elke vezel in zijn lijf zei dat het niet goed was om haar te volgen. Bas had een sterke afkeer van stalkers. Het zijn zielige bezitterige mannen – altijd mannen – die controle willen hebben over hun vrouw. Een vrouw kan nooit je bezit zijn. En toch stond hij daar. Vol afschuw van zichzelf. Uitkijkend op het pand waar Vivianne pianoles heeft. De lantaarnpaal scheen zijn gele licht op de natte straat, terwijl Bas links en rechts keek om veilig de weg over te kunnen steken. Eenmaal aan de andere kant van de straat, keek Bas opnieuw naar links en rechts. Ditmaal om zich er van te vergewissen dat hij onbespied was.

Op het koperen naamplaatje naast de deur stond ‘O. Jovanka – Pianodocente’. En nu? De ogen van Bas scanden de ramen van het statige pand, maar alles leek potdicht. Toch kwam er uit een van de ramen, tussen de shutters, een straaltje licht. Nog eenmaal keek Bas om zich heen en maakte toen een kommetje van zijn handen tegen de ramen waar zijn gezicht feilloos in paste.

Vivianne staat wijdbeens. Ze is naakt, op een halsband na. Naast haar zit een andere vrouw geknield op de grond. Haar hoofd is gebogen en ze steekt haar handen uit. Op die handen ligt een paardenzweepje.

Geschrokken doet Bas een stap naar achteren en hij hapt naar adem. “What the fuck”, gromt hij traag en vol ongeloof. Wat doet ‘zijn’ Vivianne daar, naakt? En wie is die andere vrouw? Pianoles mijn reet! Als zijn nieuwsgierigheid het na enkele tellen weer heeft gewonnen van zijn walging, zet hij opnieuw zijn handen tegen het raam. Nu probeert hij zijn hoofd te draaien om de kamer in zich op te nemen.

Een wat oudere dame in een strakke kokerrok komt de kamer binnen. Dat moet mevrouw Jovanka zijn. Ze heeft een riem in haar hand. Zo eentje waar je honden mee uit laat. Die riem zit vast aan de nek van een naakte man. Zijn penis zit in een kooitje van stalen draden. In iedere hand heeft hij een brandende kaars.

Het tafereel dat zich onttrok voor de ogen van Bas vertroebelde zijn vermogen om nog helder te kunnen denken. Waar keek hij nu eigenlijk naar? Hoe was Vivianne, zijn lieve onschuldige Viev, in godsnaam verzeild geraakt in zoiets demonisch? Hoe zouden haar ouders reageren als ze wisten wat de pianolessen – die haar vader nota bene betaalde – eigenlijk behelsden?

De pianolerares neemt het zweepje uit de handen van de andere vrouw en gebiedt haar om op de ellebogen en knieën te gaan zitten, zodat Vivianne op haar rug plaats kan nemen. Het is duidelijk wie de touwtjes in handen heeft. Zonder dat haar lippen bewegen, kan ze met uitsluitend een paar knikjes en handgebaren de anderen laten gehoorzamen. De man knielt, waardoor zijn gekooide geslacht slechts centimeters van het hoofd van de geknielde vrouw is verwijderd. Dan begint de pianolerares met het zweepje zachte tikjes te geven tegen de borsten van Vivianne, die nu haar benen spreidt en zich volledig overgeeft aan de grillen van haar docente.

Die paarse glinstering. Het was het uiteinde van de buttplug, waarmee hij Vivianne eerder die avond had betrapt. Wat had hij haar misdaan? Wat bezielde haar? Hoe had hij dit kunnen voorkomen? Waarom? Duizenden vragen kwelde zijn noodlijdende ziel, tot hij werd opgeschrikt door een harde gil.

“Hé! Wat mot dat daar?!”

Aan de overkant van de straat zag Bas een ouder stel met een al even oude hond. De man stak dreigend een wandelstok in de lucht. Even stond hij aan de grond genageld, tot het stel aanstalten maakte om over te steken.

“Wat heb je daar te zoeken? Sodemieter op, goorlap!” Zijn dikke Amsterdamse accent benadrukte dat er met hem, ondanks zijn leeftijd, niet te sollen viel. En dus koos Bas eieren voor zijn geld. Hoewel het vrijwel zeker was dat deze oudjes hem niet bij konden houden, liep Bas zo hard hij kon, zonder precies te weten waarheen. Pas in het Vondelpark hield hij zijn pas in. Met zijn handen op zijn knieën, hapte hij naar adem. Dan trapte hij woest tegen een berg herfstbladeren, die zonder veel weerstand omhoog dwarrelden en zich zacht mee lieten voeren met de wind.

‘De Lessen van Vivianne’ is een reeks verhalen. Lees alle verhalen >>>hier<<<.