Dit deel van de Erotica Estafette is geschreven door Monica Roos. Omdat haar eigen website tijdelijk onbereikbaar is, omdat deze geheel wordt vernieuwd, kun je Monica’s bijdrage (tijdelijk) hieronder lezen. Je kunt alle afleveringen hier lezen.

Het moment dat ze hem voor het eerst had gezien, stond voor eeuwig in haar geheugen gebrand.

Meestal wekten mannen die dansen een gevoel van plaatsvervangende schaamte in haar op. Deze prachtige man op de dansvloer bewoog echter zo vanzelfsprekend en subtiel sensueel dat Mireilles blik niet de enige was die steeds als een magneet in zijn richting werd getrokken. Haar jaarclubgenootjes stootten elkaar giechelend aan. Mireille had over het algemeen weinig belangstelling voor mannen, maar als ze voor bijl ging dan ging ze goed voor de bijl.

“Bevalt het uitzicht je?” Zijn zangerige Franse accent veranderde Mireilles benen in pudding. Toch weerstond ze de verleiding meteen opzij te kijken en gooide eerst de twee shotjes die voor haar op de bar stonden achterover. Toen pas draaide ze haar hoofd. Hij stond tegen de bar geleund waarbij zijn T-shirt zich nonchalant om zijn bovenlichaam en armen spande. De smeulende blik in zijn zwarte ogen hield haar gevangen en een warme gloed verspreidde zich door haar lichaam.

Ze had het nut van hard to get spelen nooit begrepen. “Ja,” zei ze, “heb je zin om mee te gaan naar mijn kamer?”

Met een brede grijns pakte hij haar hand. “Ik dacht dat je het nooit zou vragen!”

Ze bleef even staan toen hij haar mee wilde te trekken. “Ik ben geloof ik wel een beetje dronken,” waarschuwde ze hem.
Hij boog zich naar haar toe. “Voor wat ik met je van plan ben, hoef je niet op je benen te kunnen staan.”

In de duisternis van haar studentenkamer zag ze slechts de weerkaatsing van het kleine beetje maanlicht dat langs de gordijnen naar binnen piepte op zijn formidabele lichaam. Hij vulde de leegte die ze tot nu toe altijd had gevoeld, zowel lichamelijk als mentaal. Stilde haar honger, maar wakkerde tegelijkertijd nieuwe, onbekende hunkeringen aan.

In de maanden die volgden werd hij het zwarte gat waar haar bestaan om draaide. Terwijl het zonlicht haar rug verwarmde, trok zijn zwaartekracht haar onverbiddelijk richting het grote ijzige niets; het moment waarop zij ophield te bestaan, het moment waarop hij haar daar had achtergelaten en was verdwenen zonder een woord te zeggen.

***

In de bijrijdersstoel kwam Mireille langzaam weer bij haar positieven. Ze wreef met haar hand over haar gezicht en keek naar de man die de auto bestuurde. “Julien, wat is dit? Waar gaan we naar toe?” vroeg ze schor.

“Ik breng je terug naar de kliniek,” antwoordde hij.