Met een gevoel van lichte spanning neem ik plaats tegenover hem. Op de tafel tussen ons in liggen papieren. Het zijn prints van mijn verhalen. Dit is het moment waar ik naar toe gewerkt heb. Ik voel de spanning in mijn lijf. Volgens mij heb ik voldaan aan alles wat hij me had gezegd. Niet gevraagd, maar gezegd. Wilde ik kans maken op publicatie via zijn platform dan moet ik voldoen.

Hij maakt zijn blik los van een vel papier. Hij kijkt naar me.

“Ga staan.”

Schuchter ga ik staan. Zijn blik gaat over mijn lijf. Ik voel een trilling in mijn binnenste. Even stokt mijn adem.

“Draai je om.”

Ik draai een rondje om mijn as. Hij knikt.

“Ga maar weer zitten”.

Ik ga zitten. Een serveerster komt vragen of ik iets wil gebruiken en voor ik antwoord kan geven voel ik weer de trilling in mijn binnenste. Weer stokt mijn adem. Even kijk ik naar de man tegen over me. Hij leest rustig mijn verhalen.

Ik sla af, de serveerster loopt weg. Ik word wat onrustig. Van zijn gezicht kan ik niets opmaken. Als hij het vel papier weglegt, voel ik weer een trilling. Een klein kreuntje ontsnapt me. Even kijkt hij op als hij een ander verhaal pakt. Zijn ene wenkbrauw opgetrokken, zijn blik bijna schalks. Ik voel een blos opkomen. Ik heb het warm.

Hij leest verder, ondertussen weet ik niet waar ik het zoeken moet. De spanning wordt zo ongeveer ondraaglijk. Als ik de moed begin te verliezen voel ik weer die trilling. Mijn adem stokt en een kreetje ontsnapt. Hij legt de papieren weg, hij kijkt me aan.

“Gevoelig tiepje” constateert hij.

De man staat op en steekt zijn hand uit.

“Kom.”

Ik neem zijn hand aan. Hij begeleidt me naar de liften. Ik voel zijn hand op mijn rug en een trilling in mijn binnenste. Ik kreun zacht binnensmonds. In de lift glijdt zijn hand van mijn rug naar mijn billen. Kippenvel trekt over mijn lijf. Weer die trilling. Op de vijftiende etage stappen we uit. We lopen de gang door. Al die tijd ligt zijn hand op mijn billen. Aangekomen bij een kamer waarvan hij de sleutel heeft, opent hij de deur. Hij laat me voorgaan.

Ik sta midden in de kamer, ik voel weer de trilling en kan het moeilijk langer verdragen. Ik kijk naar hem en zeg bijna smekend:

“Alsjeblieft…”