De strijd

man and woman in passionate kiss — Photo by Marlon Alves on Pexels.com

Het was de waanzin van de nacht. De totale krankzinnigheid, die het over nam van de redelijkheid. Hij wist wel dat er een fysiologische verklaring voor was. Als haar volle lippen de zijne omsloten, dan entameerde dat de aanmaak van allerlei stofjes in zijn brein. Maar elke rationele verklaring was waardeloos. Hij ervoer uitsluitend de roes. Het was een verwarrende gejaagdheid die een bezielde vurigheid bij hem opwekte. Vanaf dat moment was er geen houden meer aan.

Er was alleen nog die drang. De begeerte. De behoefte. De dorst naar verlossing. Het verlangen naar het euforische hoogtepunt. Het was als de karretjes in een achtbaan, die traag naar het hoogste punt werden getakeld. Om vanaf daar in een ijzingwekkende diepte te duiken.

Alleen kwam dat punt maar niet. Dat punt waarop hij over het randje ging. Hij nam haar hoofd tussen zijn handen en zoende en likte doelloos elk stukje huid dat hij kon raken. Happend naar adem, terwijl haar ledematen versmolten met zijn lichaam.

Dit was geen liefde meer. Het was iets daar voorbij. Een gevecht. Een strijd. Maar het was geen tweekamp. Zij waren één. Ze hadden hetzelfde doel. Dezelfde focus. Beiden hadden ze de intentie te streven naar een onuitgesproken gemeenschappelijke climax.

Haar vingers drongen bij hem binnen terwijl ze hem gretig naar binnen zoog. Het werd hem wit voor ogen. Haar warme hebzucht was al even zelfzuchtig als genereus. En hij vergat soms haar wezenlijke wens, in zijn zoektocht naar een ongenadige ontlading.

De versmelting was echt. In een huiverende siddering, wreef zij haar lijf tegen het zijne. Ze spraken niet. Geen woord. En toch was hun beider zinnigheid overduidelijk. Wanhopig beukten ze hun woeste lichamen in de strijd, hunkerend naar een glorieuze eindzege.

Zij rolde met haar ogen terwijl alle spieren in haar lijf onvrijwillig samentrokken. Het klauwen van haar nagels in zijn vlees, benadrukte de ondraaglijk beeldschone foltering. In de nukkige laatste wanhopige poging, leken ze hun evenwicht te verliezen. Maar niets kon hen nu nog weerhouden.

De intimiteit van deze kleine ruimte leek uitgestrekt en oneindig. Niets was nog van enige betekenis. Niets dan alleen de explosieve kracht, die hen terug deed belanden in het heden.

Het duurde enkele ogenblikken voor ze weer bij zinnen waren. De vochtige plekken in het beddengoed begonnen al koud aan te voelen. Ze begon te lachen. Eerst met een korte grinnik, maar daarna luider en proestend. Alsof ze nu de banaliteit inzag van wat minuten geleden nog volstrekte ernst leek. En ze zoende hem innig.