Dag 15: Public Humiliation - #JanuariKinksFetishes2021

Het was een woensdag dat ik haar gezicht voor het eerst zag. Ze had een – wat je noemt – natuurlijke schoonheid. Alles wat je zag was echt. Haar wenkbrauwen, haar blonde haar, haar ietwat gebogen neusje en haar volle lippen. De blik in haar ogen was meisjesachtig vriendelijk. Erna was ergens net voorbij de dertig, ofzo.

Het is nu zaterdag en Erna’s gezicht is dezelfde, maar toch heel anders. Nog steeds heeft ze de natuurlijke schoonheid. Maar van de meisjesachtige blik is geen spoor te bekennen.

We staan met zo’n twintig personen om Erna heen. Hoewel de avond begint te vallen, is het toch nog behoorlijk warm. Als de menigte tot stilte wordt gemaand, hoor je alleen nog het ruisen van de bladeren en het gezang van een enkel vogeltje. En als je heel goed luistert, dan kun je in de verte het geraas van auto’s horen.

Het touw zit strak om Erna’s lijf. Ze schudt met haar schouders en hoofd in een poging zichzelf te bevrijden. Het is een spel. Ik probeer haar ogen te lezen. Hoe goed ze ook haar best doet om smekend te kijken, misschien zelfs een beetje bang, de glinstering in haar ogen verraad dat ze hiervan geniet. Het is een show.

Als er uit het publiek een vrouw in een leren pak naar voren stapt, klinkt een zacht applaus. Het gaat beginnen. Een enkele man knijpt verwachtingsvol in zijn kruis. De vrouw in het leren pak steekt haast triomfantelijk haar armen in de lucht. In de ene hand heeft ze een zweepje. In de andere een wand vibrator op batterijen.

“Wie?”, roept de vrouw en ik stap direct naar voren. Ze geeft me de vibrator. Zelf houdt ze de zweep. Met een ruk trekt ze het kleine crop topje van Erna kapot, waardoor haar kleine borstjes hun vrijheid tegemoet springen. Twee vrouwen uit het publiek knijpen in Erna’s tepels. Ze spugen Erna in het gezicht.

Bijna anderhalf uur later zit Erna op haar knieën in de modder. Ze probeert op adem te komen. Ze lacht als ik de laatste knoop in het touw los maak. Iemand geeft haar een handdoekje.

“Ga je mee?”, vraag ik. Ik sla een regenjas om haar schouders. Erna knikt en glimlacht. Haar haar is nat van zweet, bier, sperma, spuug en urine. “Gaat het?”

“Dat was gaaf. Dank je, voor dat je me mee hebt genomen.”

Het is OK. We lopen tussen de menigte naar mijn auto. Erna neemt de complimenten met een glimlach in ontvangst. ‘Daar is hij weer,’ dacht ik, ‘die glimlach van woensdag.’

Dit verhaal is geschreven voor #JanuariKinksFetishes2021